Goedgelovig

Misschien is de ontdekking dat Sinterklaas niet bestaat wel een van de meest onderschatte jeugdtraumata. Het besef willens en wetens te zijn voorgelogen heeft het kinderlijk vertrouwen in de ouders voorgoed verstoord.
De erkenning ooit goedgelovig geweest te zijn impliceert dat het kind nooit meer onbevangen iets voor waar zal aannemen. Want niets is kwalijker in dit leven dan betrapt worden op je onschuld.
Het verband dat gelegd is tussen geloof en beloning voor goed gedrag
kan als het geloof onhoudbaar wordt alleen maar leiden tot onbeschaamd materialisme.
Toch blijft er in ieder mens iets hangen van de ontroering die het geloof teweeg gebracht heeft. En zolang hij daartoe in staat is, zal hij blijven terugverlangen naar dat kinderlijke geloof.
Dat was de reden waarom wij het verhaal toch weer aan onze kinderen doorgaven: de traditie levend houden.
Nu blijkt uit cijfers dat het geloof in de traditie ook aan het afbrokkelen is. In minder dan twintig jaren is het geloof in de Sinterklaastraditie met veertig procent afgenomen.
De historicus J. de Bas heeft in zijn boek Sinterklaas mag blijven een aantal aanpassingen voorgesteld: Sinterklaas als vrouw, Gele, Groene en Blauwe Pieten en cous-cous en baklava als strooigoed.
Goed bedoeld gelul.
Traditie is traditie omdat het traditie is en niet omdat het lijkt op traditie. Je houdt je hart vast als ze ooit het kerstverhaal gaan aanpakken. (Onbevlekt ontvangen is technisch mogelijk geworden!)
We zijn gedoemd ons heil te zoeken in sfeervol uitpakken. En dat bedoel ik letterlijk. Het zo leuk mogelijk een geschenk uit een mooi papiertje halen.
Wie de fantasie ontbreekt om te geloven, kan niet meer geloven in de fantasie.