Faas

'Maak het niet te laat' roept mijn vrouw me als advies achterna als ik me naar mijn tekstverwerker spoed.
Het is bijna twee uur in de morgen. Wij komen van de party na de match in het Hilton. Dit gaat geen samenhangend stukje worden want ik heb teveel gedronken.
Gistermiddag mocht ik op uitnodiging van Johan Cruyff en Frank Rijkaard voor de vrolijke noot zorgen na de maaltijd voor de wedstrijd van het Oranje van de Eeuw tegen al wat aan buitenlanders ooit in de Nederlandse competitie had gespeeld.
Ik voelde me de kleine jongen die voor het radiotoestel zat en droomde in het stadion te zijn. Maar dit steeg boven de droom uit. Ik zat in de kleedkamer voor de wedstrijd. Ik schudde de hand van Frans de Munck en toch was ik al 55. Het was belachelijk en tegelijkertijd waar. Hij praatte terug alsof ik bestond.
Kind blijven en toch volwassen zijn is dat niet de ultieme droom.
Het mooiste was de ontmoeting was met Faas Wilkes. Beschroomd stapte ik op hem toe. Voor een handje. Maar hij omhelsde me. Want hij wist wie ik was. Dat is, ik heb maar 275 woorden, niet te beschrijven.
Aan Vasovic mocht ik vertellen dat ik me kritisch had opgesteld tegen de NATO-bombardementen op Servië. Hij was me dankbaar. En begon aan een verantwoording die me bijna spijt deed krijgen van die actie.
De wedstrijd heb ik niet kunnen bijwonen omdat ik moest optreden, maar na afloop spoedden wij ons naar het Hilton voor de after party.
Johan Cruyff bleek zijn arm gebroken te hebben.
Dat heb je ervan als volwassenen proberen kind te blijven.